W uzupełnieniu informacji, która ukazała się na naszej stronie internetowej w dniu 19 listopada 2009 r. pt: „Nieprawidłowości zaobserwowane w Sądzie Okręgowym w Warszawie”, nasze Stowarzyszenie czuje się w obowiązku przedstawienia kolejnego raportu naszego obserwatora z ww. procesu.

Rozprawa, która odbyła się w dniu 29 stycznia 2010 r. utwierdziła naszego obserwatora w przekonaniu wyrażonym już w poprzedniej publikacji, iż z niewiadomych przyczyn oddala się perspektywa wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

Co mając na uwadze charakter sprawy (okres trwania postepowania - od 2007 r.)  oraz wiek powódki (90 lat)  uznać należy za de facto ograniczenie prawa do sądu.

Zastrzeżenia co do bezstronnego stosunku wobec stron budzi również u naszego obserwatora zachowanie Pani sędzi,  które opisuje jako aroganckie (w stosunku o pełnomocnika powódki), natomiast względem strony pozwanej Pani Sędzia w opinii naszego obserwatora wykazuję zgoła odmnienne podejście.

Celem naszego Stowarzyszenia jaki chcemy osiągnąć publikując powyższy komunikat, jest zwrócenie uwagi na fakt, że powyższe postępowanie toczy się trzy lata mimo podeszłego wieku powódki, a zdaniem naszego obserwatora na żadnej z rozpraw, w których uczestniczył, nie ujawniały się istotne nowe okoliczności sprawy.

Ten stan w naszej ocenie budzi poważne zastrzeżenia pod względem przestrzegania podstawowych praw obywatelskich.

Warto w tym kontekście przypomnieć, iż Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu w swoim orzecznictwie wielokrotnie podkreśla, iż prawo do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie jest naruszone nie tylko w przypadku, gdy postępowanie w sposób nieuzasadniony przedłuża się w ramach jednej instancji, („bezczynność sensu stricto”) lecz również bezczynnością jest „wielokrotnie uchylanie orzeczeń, decyzji, na skutek ich wadliwości, czy to w ustalaniu stanu faktycznego, czy w zastosowaniu prawa materialnego lub proceduralnego. Sam fakt powtarzalnego występowania takich błędów stwierdzanych następnie przez organ odwoławczy stanowi przejaw niewydolności systemu.
Za ten rodzaj niewydolności państwo ponosi odpowiedzialność, nawet wtedy, kiedy jego organom nie można przypisać bezczynności w rozpoznawaniu sprawy”¹

¹M. Krzyzanowska-Mierzewska, Dysfunkcje administracji publicznej w Polsce w orzeczeniach Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w: Europeizacja Administracji Publicznej, Wydz. UKWS 2008 r. pod. red. I. Lipowicz, str. 140.